De marathon.

Zaterdag 05 augustus ben ik voor de tweede dag op rij te gast in Puurs, vandaag ben ik alleen op weg omdat ik ga voor de 42 km en Ludo geen zin heeft om zulke lange afstand te avonturen. Om 7 uur vertrokken na inschrijving, er wachten ons 7 controleposten, haltes, rustplaatsen, bevoorradingsposten of oases zoals je het wil noemen. De verdeling had ik graag anders gezien omdat in het begin telkens afstanden van rond de 4 km wachten en de lange afstanden zoals zeven en negen km op het einde nog voor de voeten liggen, niets aan te doen, we staan er voor en we moeten er door. Het is uiteraard niet zo simpel om altijd ergens zo een controlepost te vinden of neer te poten.
Vandaag was het de "hoevetocht" die we gingen volgen, als het maar een naam heeft, het eerste wat we bij ons vertrek tegenkwamen waren bloemkolen, die hadden we natuurlijk vrijdag moeten vinden, het was 7:15 en men was al volop bezig met het oogsten van deze lekkernij, met een loopband rechtstreeks van het veld op de vrachtwagen, verser kan niet en dit hebben we de hele dag in de streek kunnen zien.
Het ging verder via Oppuurs naar Lippelo waar we de Scheldedijk opgestuurd werden richting Mariekerke, ook gekend wegens de opnames van "stille Waters", dit dorpje aan de Schelde was vroeger een belangrijke plaats voor de visserij in de Schelde en meer bepaald de palingvisserij. Ook nu nog vinden er de jaarlijkse palingfeesten plaats op het Pinksterweekend, meer hierover is te vinden op www.mariekerke.be. Toen we halfweg op de dijk stapten kwam de verassing van een gans andere kant, het was niet bepaald 21 juli maar we werden toch vol overgave beneveld met een echt typische "Drache Nationale", gelukkig heeft het maar een 15 tal minuten geduurd maar tegen de tijd dat je regenjas uitgepakt is loopt het water wel uit je sokken.
Terug vertrekkende vanuit Mariekerke wandelen we in een lus om terug te keren in dezelfde controlepost, dit gebeurt wel vaker, het spaart posten en helpers uit. Verder reeds een heel stuk over halfweg aan een goed tempo richting Weert, dit is zeer gekend door de wandelaars en zeker door de wielertoeristen of namaakcoureurs, want tussen de wandelaar en de wielertoerist (door ons ook wel eens wielerterrorist genoemd) klikt het niet echt, de pedaalridders willen nu eenmaal op zondagmorgen het rijk voor zich alleen en vermits zij met een zeer dure fiets rijden hebben ze om de kosten te drukken uitgespaard op de bel, tevens nog een beetje gewicht gespaard en dat is mooi meegenomen. Er is dan ook regelmatig een geroep van "uit de weg of opzij" en dat wordt niet in dank aanvaard door de wandelaars en er is dan ook al eens een godv…. en een , milj….. te horen maar na 12 uur ’s middags keert de rust weer, dan moeten de Merckxen en co hun patatjes gaan eten en is het terug rustig stappen.
Door de vele regen zijn de veldwegen in Weert nu herschapen in immense modderpoelen en er is geen rondgaan mee gemoeid, we moeten erdoor, dat wordt schoenen poetsen morgen.
De weg gaat dan richting Liezele waar een halte voorzien is in het fort, dit werd gebouwd in 1906 en diende zowel in de eerste als de tweede wereldoorlog zie www.liezelefort.be . Van hieruit nog 1,5 km naar Puurs en aankomst waar er nog een slalom te doen was door een rommelmarkt om zo de cirkel rond te maken. Intussen is Ludo tot daar gekomen en 7 uur stappen en 42 kilometer later, met een niet onaardig gemiddelde van 6 km/uur is het tijd voor een grote pint met een haring van de barbecue, het leven is heerlijk en meer moet dat niet zijn. Morgen zondag ga ik toch eens een rustdag nemen, in de Tour doen ze dat toch ook niet?

Ik heb hele grote bloemkolen.

De Puurse driedaagse zijn zo een beetje een laatste voorbereiding voor de Dodentocht welke vertrekt op 11 augustus op het marktplein te Bornem, zie ook www.dodentocht.be , deze tocht over 100 km is zo stilaan wereldberoemd aan het worden, volgens mijn inziens is het een beetje uit zijn voegen aan het groeien maar dat is een persoonlijke mening en niemand hoeft het hier mee eens te zijn. De Puurse Driedaagse gaan van vrijdag tot en met zondag, de grootste afstanden zijn hier op vrijdagnamiddag 21 kilometer en zowel zaterdag als zondag 42 kilometer, kleinere afstanden zijn nog altijd mogelijk, dus iedereen kan hier aan zijn trekken komen.
Ik en Ludo hadden afgesproken om op vrijdagnamiddag deel te nemen aan de 21 kilometer, kwestie van een ferme opwarming te hebben voor wat in het weekend nog komen ging. Na de inschrijving gingen we dan op weg wat de "bloemkooltocht" zou moeten zijn, het is hier de streek van de koolsoorten en ook prei, savooi, spruiten, venkel en nog van die welsmakende groenten , dus die naam was zo een beetje vanzelfsprekend, alleen verging het ons zo een beetje als met die aardbeien, geen bloemkool gezien dus maar daar waren we nu ook niet zo speciaal voor gekomen en het kind moet een naam hebben, dus geen probleem de kilometers waren er en daar kwam het tenslotte op aan.
Een beetje druilerige regen bij het vertrek maar na een kwartiertje stappen was dat al vergeten en werd het nog mooi weer met een aangename temperatuur maar toch een stijve bries en zeker aan de waterkant en die vind je hier alom, zoals de Vliet, de Schelde en het zeekanaal Brussel - Schelde. Hier vind men nog die typische dorpjes waar men nog een bijnaam draagt en waar iedereen iedereen kent.
Van Puurs ging het vervolgens via Eikevliet, Wintam, Hingene en Weert terug naar Puurs. In Wintam was een controlepost en van daar via de dijk van het Zeekanaal richting Hingene te stappen, aan de overzijde lag Schelle, we hadden enkel de overzet te nemen, 1,5 km te stappen en we waren thuis maar nu moesten we de pijltjes volgen naar Puurs. Bij aankomst aldaar begon toch al stilaan de duisternis zich met het gebeuren te moeien, nog even een drankje en dan naar huis want ik wou op zaterdag vertrekken voor de 42 kilometer en dan kan een beetje dodo doen nooit geen kwaad, een douche zou goed doen.


















Het beeld ter nagedachtenis van de binnenschippers te Wintam.

Een dagje aan zee.

Normaal zou u vandaag een verhaal verwachten over een wandeling van het voorbije weekend maar dat is voor een van de volgende dagen gepland. Vandaag hebben we een dagje aan zee voorzien wegens een dag verlof. Vanmorgen bij het ontwaken was er in de ganse omtrek een dichte mist, nee niet in mijn hoofd maar buiten, nu was er onze planning en dus trokken we op weg naar Koksijde. De bedoeling was om een hotelkamer te vinden voor een weekend in september.
Onze wandelclub (zie www.wsvschelle.be) heeft een busuitstap met wandeling in Lombardsijde voorzien op zondag 17 september, vermits ik de ganse maand verlof heb hadden we dus gedacht om vanaf vrijdag 15 september tot en met zondag 17 september te overnachten in de buurt. Koksijde was ons de vorige keer zo goed bevallen en omdat Lombardsijde vlakbij ligt was de keuze snel gemaakt.
We hadden in het boek van Vlaanderen Vakantieland al een keuze gemaakt van een paar mogelijkheden maar er moet ook plaats zijn natuurlijk, we zijn werkelijk niet de enigen die graag een stukje van het land willen verkennen. Het eerste hotel was al een njet, alles volzet voor dat bepaald weekend. Het tweede was een bord langs de weg dat ons de weg wees maar als je al voorbij een stinkende afvalbak moet om naar de voordeur te gaan dan is de keuze snel gemaakt, nu kwam de njet van onzentwege, trouwens was het wel opvallend dat alle aankondegingen in de taal van Molière waren, zo van "hier kan men niet betalen met kredietkaarten", de reden waarom die weten we natuurlijk ook al.
Derde keer was inderdaad goede keer, een beetje hogere prijsklasse maar tenslotte ga je niet iedere week op hotel. We zijn dan op de middag naar Nieuwpoort stad getuft om de lekkere dingen des levens over onze hongerige tongen te laten glijden, we waren al een paar keer te gast in Nieuwpoort omdat het daar ook leuk toeven is en men er goede wandelingen kan maken.
Het was van de eerste maal een schot in de roos, restaurant " La Marée " warm aanbevolen door twee Bourgondiërs, zeg dat ik het gezegd heb, te vinden recht over de vismijn, vriendelijke bediening, prima schotels en goed gevuld. Mijn echtgenote een koude visschotel en ik een Bouillabaisse om duimen en vingers af te likken, heb ik gedaan ook. Dat het goed is, is te zien aan het vele volk dat hier over de drempel komt.
Telkens ik aan de kust kom ga ik zeker niet richting binnenland zonder mijn kilootje ongepelde garnalen, ditmaal ook nog een paar kilo vis en meer moet dat niet zijn. De garnalen zijn ondertussen al gepeld, had ik geleerd van moeder zaliger, ze kwam van Brugge en dat kunnen ze daar als de beste.
Wedden dat het vlug 15 september zal zijn.

Straffe wind vandaag.

Ik was een beetje aan het kuieren in de tuin en daar lag hij dan midden het gazon, een stok, er stond iets op geschreven, "met de groeten van http://smilingcobra.wordpress.com ", dat moet een straffe wind geweest zijn wil hij die stok vanuit West Vlaanderen tot in de provincie Antwerpen laten fladderen. Ik wist meteen genoeg, ik had het spek tussen mijn benen, in het plat Vlaams gezegd, ik had het spek aan mijn kl......
Mijn werktitel, wel mij zul je regelmatig zien zeulen met de vaste apparaten die je in een labo zoal tegenkomt, kolven, pipetten, kanaalwaterstalen, koelwaterstalen, deminwaterstalen, pH meter, geleidbaarheidsmeter enz. De geheime titel is toezichter, in feite was die naam niet zo goed gekozen, het was beter doenzichter geweest want het was toezien op de goede werking van turbines, ketels en al wat er komt bij komt kijken om op grote schaal stroom te maken, en wanneer dit gepaard ging om het vuurtje brandend te houden met steenkool moet er niet alleen gezien worden maar hoofdzakelijk gedaan.
Mijn droomtitel is niet zo moeilijk, simpelweg is dat kampioen. 2 jaar geleden werd ik clubkampioen en handicapkampioen biljart in onze club en dat vond ik geweldige titels, nu hoop ik dat ik dit ooit nog eens mag herhalen, hoop doet leven zei de zot en hij begon te huilen.
Ik moet eerlijk zijn, toen die opdracht binnen kwam dacht ik zo even van "oei, hier zijn ze met het schaap en ze kwamen met een varken binnen", dus nu is het mijn beurt om 3 bloggers even het vel over de oren te trekken en de gelukkigen zijn http://katjesnest.blogspot.com zijnde mijn dochter, www.wimblog.be en dan nog www.blog.pliske.be natuurlijk is dit zoals de vorige stokkenwerpers al vermelden volledig vrijblijvend, maar ik zou zeggen, gewoon doen, lol.

Net als in Desert Storm.

Niet ongerust wezen, men had ons echt niet naar Irak gestuurd, daar zaten al genoeg rare snuiters zich bezig te houden met verkeerde zaken, wij hielden het een beetje dichter bij huis. Ditmaal gingen we stappen te Balen – Gerheiden, vlakbij Mol, net op de grens tussen de provincies Antwerpen en Limburg, goed voor een autotrip van toch nog een 77 kilometer enkele rit.
Ook op deze wandeling ging onze voorkeur uit naar de omloop van 20 kilometer, dat rekent makkelijker. Bij het vertrek thuis zag het er maar zus en zo uit, dus verleden week vrijdag in het achterhoofd gaf ik er de voorkeur aan om op zekerheid te spelen en regenkleding mee te nemen, ik had nog altijd die ezel met die steen in gedachte.
Rond 9:30 uur klaarde het stilaan uit en een half uurtje later ging de temperatuur pijlsnel omhoog, in de Kempen is de temperatuur altijd hoger door de reflectie van de zandgrond en dat kon je duidelijk voelen en ook horen door het gepuf en geblaas van de andere woestijnstappers in onze omtrek.
De Noorderkempen is dan weer zo een typische streek in België met een stelletje goedlachse mensen die hier de bossen en heiden bevolken, je bent er altijd en overal van harte welkom en dat voel je. Hier is de landbouw niet echt zo nadrukkelijk aanwezig, men mikt hier meer op het toerisme en meer bepaald met campings die in de nabijheid van de Grote Nete her en der verspreid liggen.
Onderweg vonden we een winkel waar men alle soorten tropische vissen te koop aanbood van klein tot groot, van goedkoop tot peperduur. Soorten waar we nog nooit hadden van gehoord zoals een Diamantsteur, als je de prijs zag kon je beter bij het wandelen blijven, dat kwam goedkoper uit, verder te koop, tuinmeubelen, beeldjes en beelden, fonteinen in alle soorten en formaten, steensoorten en een grote waaier aan waterplanten en vijvermateriaal, deze zaak was groot genoeg om er een paar uur zoet te zijn als je rekening maar dik genoeg gespijsd was.
Na het nuttigen van een verfrissing (zie je wel, toerisme) bood de eigenaar ons spontaan aan om een kijkje te nemen in zijn mini zoo achteraan de zaak, herten, kangoeroes, kippen, hangbuikzwijn, pauwen, konijnen, parelhoenen, alles leefde hier samen om zich van hun kostje te voorzien op een oppervlakte van 5 ha. Zoals ik al zij, spontaniteit alom hier in deze streek. En toen kwamen er stilaan wolken opzetten die uitgroeiden tot een egaal grijze massa en daarin hadden ze water zitten en op een gegeven moment was de zwaartekracht groter en konden we de regenkledij dan toch nog gebruiken.
De dag was weeral veel te kort, zoals Jan de zot zei "de tijd vliegt snel" en hij wierp met zijn horloge. Gelukkig moesten we niet per benenwagen naar huis.


















Een bruin beekje vertelt ons dat er in deze streek veel ijzer in de grond zit.

En bijten dat ze deden.

Zaterdag 29 juli 2006, vroeg uit bed, buiten was er niet zo veel te zien, geen zon, geen blauwe lucht, enkel mist. Het was nu niet van dien aard dat men het gedacht kreeg om met een witte stok rond te dwalen maar mijn gezichtsvermogen was er toch door beperkt.
De opdracht was wandelen, hiervoor moest ik naar Grotenberge, ik wist ook niet waar het lag tot ik mijn toevlucht zocht in computer, GPS en andere uitvindingen dezer tijd zoals routeplanners en dergelijke. Deze wijzen stuurden me allemaal in dezelfde richting, naar Oost Vlaanderen en meer bepaald naar Zottegem waarvan Grotenberge een deelgemeente was, dat wisten we dan ook weeral.
Op de snelweg, eens voorbij Lokeren namen ze het witte laken weg dat me toch het zicht beperkte en dat maakte op 5 minuten het grote verschil tussen mist en zon met blauwe lucht, zo snel kon het gaan.
7 uur en aankomst bij de vertrekplaats waar toch reeds een goede drukte heerste, de auto ergens kwijtraken is altijd een opdracht waar men nooit zeker van is of men er zal in slagen, ditmaal viel alles goed mee en moest ik maar een 500 meter terug lopen.
Wanneer men hier start weet men onmiddellijk waar men is en wat er te wachten staat, ik was beland in het voorgeborchte van de Vlaamse Ardennen welke ik goed had leren kennen van de wandeling in Kluisbergen, niet dat men dit kon vergelijken, de hellingen waren glooiingen en niet zo lang of zo steil maar na 21 kilometer beginnen die toch stilaan in de kuiten te bijten.
Vermits zandgrond hier troef is zijn het hier vooral de aardappelen die hier samen met maïs het hoge woord voeren en het waren oppervlakten om u tegen te zeggen waar de piepers stonden te wachten om ooit gerooid te worden.
Eender welke streek men komt, ze hebben allen hun eigen aard, maar alleen in de Vlaamse Ardennen kom je dat typische straatbeeld tegen dat je nergens anders vind, net als zijn bewoners, iedere mens die je hier tegen komt zal je altijd aanspreken al was het maar om iets te vragen, "zo vroeg al op stap ?", dat kom je niet overal tegen, zeker weten. Ik ben er bijna van overtuigd dat wanneer ze een hond met een hoed op moesten tegenkomen, ze er nog zouden tegen spreken ook, het is daarom dat ik hier zo graag kom stappen, ze moesten enkel hun heuvels eens gladstrijken, maar ja dan waren het ook de Vlaamse Ardennen niet meer. Laten we deze streek maar zoals ze al eeuwen is, en hopen dat we er nog lang van kunnen genieten.






Als men hier zijn handrem vergeet op te trekken ben je nog niet aan de nieuwe patatten.










.

Het is als door een geluidsmuur

Ik hoorde hem tikken maar het ging soms tergend traag, soms heel snel, traag in de weekends en sneller in de week. Nu ja, in het weekend hebben we soms ook wat minder tijd of zijn we met dringende zaken bezig of juist niet.
Ik heb het hier niet over het uurwerk of andere tijdsmeters maar mijn blogteller, en plotseling was het dan zover, bij de volgende klik toonde hij in volle glorie een grote 1000, het was vandaag 01/08/2006 om juist 08:28:06 uur, en de gelukkige was www.kladblog.be het blog van buddha, waarvoor dank voor uw regelmatig bezoek, u hebt voor een mooi moment gezorgd. Mijn dag kan niet meer stuk en natuurlijk een dank aan al mijn andere vaste bezoekers.

Op het nippertje.

Vrijdag 28 juli 2006, avondwandeling te Lier, inschrijven mogelijk van 18:30 tot 21:00 uur voor een tochtje van 10 kilometer, als voorgerecht voor het weekend was dat toch mooi meegenomen. Plaats van de misdaad, feesttent , Hoog-Lachenen te Lier, met zulks een straatnaam moest succes verzekerd zijn dachten Ludo en ik, het bleek uit te komen ook. De feesttent stond er mooi te wezen in de avondzon van dat moment.
De tent was tamelijk goed gevuld gezien het nog vroege uur van de avond of moet ik zeggen de latere namiddag, er scheen hier nog van alle andere activiteiten gepland voor de verdere avond maar die kwamen later aan de orde.
Bij ons vertrek van de tent scheen alles nog koek en ei boven ons maar we waren ongeveer een 2 kilometer van de start weg toen we even omkeken en tot onze ontsteltenis was de lucht plotseling niet meer zo blauw maar had eerder zo een kleurtje dat je kan gebruiken om in een vulpen te doen, hoe ze dat geflikt hadden in zulks een korte tijd mag Joost mag het weten, wie die Joost ook mag wezen.
Geloof het of niet maar nog ik, nog Ludo had er op gerekend dat het hier in België ooit nog kon regenen en zeker niet als wij gingen stappen, wie zou dat durven toelaten. Dus dat was ook de reden dat geen van beiden iets bij zich droeg om zich te beschermen tegen het dreigende hemelwater dat mogelijk ons ging te beurt vallen.
Doorstappen en hopen dat het niet voor hier was, toch niet voor we rond waren. Naarmate we dichter bij de controlepost kwamen kregen we door dat het hemelwater niet voor hier was maar voor Zaventem en Machelen, zoals we later hoorden in de tent en nog later zelf konden vaststellen op het televisienieuws.
Tegen de tijd dat we aan de controlepost kwamen scheen er weer een mooi avondzonnetje en konden we onze dorst laven op een paardenboerderij, daar konden we proeven van de paardenmelk die wordt aangeraden voor groot en klein bij huiproblemen. Eerlijk is eerlijk, dat spul smaakt zeker niet slecht, iets zoeter en minder dik dan koemelk maar lekker was het zeker.
Nog een kleine 2 kilometer naar de tent, die intussen goed gevuld was voor een dartstornooi, een nachtdropping per fiets en bovenal een kaartprijskamp met voor zover ik een beetje kan tellen een dertigtal tafels en dat is zeker niet mis. Ja het was hier natuurlijk niet voor niets Lierke Plezierke, maar voor ons was het stilaan bedtijd want morgen moesten we andere horizonten verkennen, het zou een druk weekend worden.

De Zennetocht

Zoals het schilderij voorstelt, zo is de Zenne heden ten dage niet meer te vinden, ik hoop dat het ooit nog eens gebeurt maar dat zal De Wandelaar zeker niet meer meemaken. Zondag 23-07-2006 ll. namen we deel aan De Zennetocht die vertrok vanuit Leest, deelgemeente van Mechelen.
Even een beetje meer over deze rivier, want dat is het inderdaad. De Zenne ontspringt in het gehucht "Naast" op een hoogte van 123 meter ten zuiden van Zinnik, om het in de taal van Molière te zeggen "Soignies" om na een afdaling van 103 km lengte in de Dijle te belanden te Heffen ten noorden van Mechelen op een hoogte van 5 meter. De Zenne heeft dan een stroomgebied van 1164 km² achter de rug.
In Drogenbos is dit water nog van goede kwaliteit, je kan er nog ongeveer een halve meter diep in kijken en de breedte is van dien aard dat men er met een goede aanloop juist niet kan overspringen, er zijn zelfs nog waterplanten en eenden te zien die hier hun dagelijkse kwaak komen doen.
Verder ligt dus het probleemkind, Brussel, vanaf Anderlecht tot men Vilvoorde door is, is de Zenne voor 3/4 ingemetseld en overdekt, vanaf dan is het zoals een open riool en dat kan men ruiken wanneer men er in Leest naast loopt. Gelukkig was de wandeling ernaar genoemd maar bleven we niet veel in de buurt.
Deze streek is dan ook een meer agrarisch gebied in de buurt van de gekende Mechelse veiling, hier kan je alles vinden wat met groenten te maken heeft, prei, alle soorten kool, aardappelen, salade tot spruiten en venkel, toen we op een gegeven moment door een korenveld liepen waar een pad was doorgemaakt hoorden we de aren openspringen door de zon, een mooi geluid als je even stil was, het ging van pets, pets, de muizen lagen daar zeker niet dood van de honger.
Wel moet gezegd dat deze streek, ondanks het stinkende water een bezoekje waard was, we kenden deze omgeving van St Katelijne Waver waar we deze winter mochten vertoeven voor een wandeling. Het is moeilijk voor te stellen, maar ooit moet het toch anders zijn geweest, in de tijd toen de dieren nog konden spreken. Ik heb hierover nog een prachtig gedicht gevonden, het stemt de mens wel tot nadenken. Ik hoop dat de dieren snel terug mogen spreken, dan komt die mooie tijd zeker terug.

Gedicht "De Zenne"

God allen weet hoelang

ik vloei in deze streek.

Rustig en ongestoord

gingen de eeuwen aan mij voort

hier in Gods vrije natuur :

moeras of schor was mijn gebuur.

De mens ontdekte mijn wildernis

en trof in mij de beste vis.

Zo is hij aan ´t vissen gegaan

en is het dorp van Leest ontstaan.

Dit stoere, ruwe vissersvolk

doorzocht mij, elke draai of kolk.

Dan zwol ik van woede

en ik gramde

en ik zette me uit tot verre te lande.

Weldra beroofde men mijn vrijheid :

langs beide kanten kreeg ik een dijk.

Uit tegenzin en ook uit nijd

besmeurde ik de omgeving met mijn slijk.

Duizenden boten heb ik gedragen

want aan mijn zijde

lag de Brusselse haven :

Ik voerde steen, zand, zout en zo meer.

Men ontnam mij echter ook die eer :

geen boten meer, geen prauw.

Zelfs mijn water schijnt in eeuwige rouw :

een erfenis van de fabrieken.

Zo kan men mij op verre afstand rieken.

´k Dien enkel nog om ´t afval op te slikken,

willen z'er te Brussel niet in stikken!

De bevuiling komt langs ontelbare sluizen

zelfs de paling hebben ze doen verhuizen.

Wanneer bemoeit de mens zich daar ook eens mee?

Of ik maak alles zwart tot aan de zee.

Kamiel De Wit

Leest 1958

Hoe maak je ketchup

Op vraag van alcyon http://my.opera.com/Alcyon/blog/ hoe ik mijn ketchup maak, en een andere hobby van mij koken is ga ik hier graag op in, men heeft hiervoor nodig:

600 gr ui, 300 gr suiker, 2,5 kilo tomaten, 4 stuks kruidnagel, 3 stuks rode paprika, 5 teentjes knoflook, 2 laurierblaadjes, 4 dcl dragon azijn, naar smaak zwarte peper en zout.

Voorbereiding:
Spoel de tomaten in ruim kokend water, verwijder het vel, halveer ze en neem de kernen, het zaad en het vocht weg, snij het vruchtvlees in stukken. Snij de steelaanzet uit de paprika's, halveer ze en neem de kernen, het zaad en zaadlijsten weg, snij de paprika's in stukjes, snipper de ui en de knoflook fijn.

Bereiding:
Breng de azijn in een wijde pan aan de kook, voeg de suiker toe en laat al roerend aan de kook komen, blijf roeren tot de suiker is opgelost en laat alles 3 minuten zachtjes koken. Voeg de tomaten, paprika, uien, knoflook, verkruimelde laurierblaadjes, kruidnagel, peper en zout (ca. 1 theelepel) toe.
Schep alles goed om en wacht tot alles aan de kook is gekomen, temper de warmtebron en laat alles zachtjes doorkoken zonder deksel, door het indampen zal er 3/4 deel van de oorspronkelijke hoeveelheid overblijven. Indien te waterig nog wat langer laten inkoken.
Stort de gehele inhoud van de pan in een food processor en mix alles tot een gladde saus, breng het geheel terug aan de kook, proef het en kruid opnieuw indien nodig naar eigen smaak.
Spoel zorgvuldig schoongemaakte potjes of flessen om met kokend water en vul ze met de ketchup, sluit alles luchtdicht af door ze omgekeerd te bewaren op een droge, koele en donkere plaats, een kelder is ideaal. Na 3 weken smaakt de ketchup al bijzonder goed maar ik heb nooit zo lang gewacht. Je kan hem bijzonder lang bewaren onder deze voorwaarden.
Ik zou zeggen, zeker proberen en laat het jullie smaken.